jolanda adresloos

Adres-loos

Jolanda Bot (37 jaar)

“Op dit moment ben ik Airbnb hostess.” Jolanda lacht. “Ik zorg ervoor dat de gasten ontvangen worden, dat er na afloop weer opgeruimd en schoongemaakt is, en dat ze een ontbijtje krijgen! Het is een heerlijke manier om er af en toe uit te zijn.”

Jolanda heeft inmiddels haar passie gevonden, maar dit ging niet zomaar. Eind 2012 moest ze, na een relatie van 10 jaar noodgedwongen haar woning verkopen. In eerste instantie blijft Jolanda in het huis wonen, ze werkt als secretaresse en kan de lasten in haar eentje dragen. Tot ze plotseling haar baan kwijtraakt. “En dan stapelen de rekeningen zich ineens op! Behoorlijk stressvol!”

Het huis moet verkocht worden, qua restwaarde en schulden liep het voor Jolanda gelukkig met een sisser af, maar toen diende zich de volgende uitdaging aan: waar moest ze gaan wonen. “Omdat ik geen inkomen had, kon ik niks huren voor mezelf. En gaan samenwonen met mijn nieuwe partner, daar was geen sprake van. Daarvoor was de relatie nog veel te pril.” Bijkomend probleem: Jolanda kon zich nergens inschrijven en was dus adres-loos. En met name dat laatste bleek verstrekkende gevolgen te hebben.

“Dan ga je dus steeds ergens anders logeren,” zegt Jolanda, “hartstikke gezellig natuurlijk, maar dat is geen structurele oplossing.” Via haar netwerk kwam ze in contact met een dame wiens dochter 2 weken uit huis ging om te revalideren. Jolanda kan die 2 weken in haar kamer verblijven. En toen startte het sneeuwbal effect. Via deze dame komt ze in contact met iemand die 2 weken een oppas voor haar katten nodig heeft, dus was ze weer 2 weken onder de pannen. Letterlijk!


“In heb in die periode een workshop gevolgd bij durf te vragen en dat kwam in deze situatie goed uit! Daar kwam een nieuw portie lef vandaan waardoor ik ook gewoon durfde te vragen om onderdak.” Jolanda is fotografe en start met ruilen. Een slaapplaats of een maaltijd voor bijvoorbeeld een mooi portret. “Omdat ik gewoon betrouwbaar ben en steeds meer goede referenties had, kwam het eigenlijk moeiteloos goed, en werd ik steeds vaker gevraagd als huizen- of dierenoppas voor een aantal weken.”

(Artikel loopt door onder de afbeelding.)

Hoe moeiteloos het ook ging met het onderdak van Jolanda, nog steeds was het geen structurele oplossing voor het feit dat ze adres-loos was. “Zonder adres ben je nergens, en kun je ook helemaal niks. Het systeem zit wat dat betreft echt heel bizar in elkaar.” Na 1,5 jaar van de ene naar de andere plek gaan en her en der verblijven besloot Jolanda zich te melden bij de instanties. “In eerste instantie wilde ik dit helemaal niet, ik wilde eerst rust in mezelf creëren voor ik hiermee aan de slag kon gaan.”

Jolanda meldt zich bij de gemeente Haarlemmermeer, de plaats waar ze voorheen ingeschreven stond. “Daar konden ze mij niet helpen. Ik had of een woonadres nodig, of een briefadres, en dat laatste konden ze me niet verstrekken.” Ze besluit in haar omgeving rondvraag te doen of ze zich ergens mag inschrijven of waar ze ergens een briefadres kan aanvragen. Als ze zich meldt bij de Gemeente Amsterdam komt ze terecht bij het Sociaal Loket. Bij het Sociaal Loket kan ze niet terecht omdat ze “niet slecht genoeg is”. “Als ik een verslaving of iets dergelijks had gehad, dan hadden zij mij kunnen helpen met bijvoorbeeld een opvang plaats.” Het Sociaal Loket verwijst Jolanda daarom naar het DWI. Ook bij het DWI kan Jolanda niet terecht omdat ze nog steeds geen vaste woon- of verblijfplaats heeft. Ze wordt doorgestuurd naar het daklozenloket. “Dan moet je dus een 7-dagen formulier invullen met de plekken waar je verblijft. Omdat ik die 7 dagen net bij mijn vriend logeerde, stond er dus hetzelfde adres op.” Jolanda lacht, “en dat mag dus niet.” Ze wordt weer teruggestuurd naar de DWI waar ze een briefadres aanvraagt.

De afdeling Handhaving beoordeelt haar aanvraag. Protocol is vervolgens dat Handhaving een gesprek voert met de aanvrager. Jolanda wist niet van dit protocol en gaat redelijk blue het gesprek in. “Ik voelde me echt als een crimineel behandeld. De antwoorden op de 30 vragen die ze me stelde werden letterlijk genoteerd, zodat er geen enkele ruimte was voor interpretatie.” Jolanda moet vragen beantwoorden zoals:

  • Waar is uw kleding?
  • Waar eet u?
  • Hoe komt u aan uw verzorgingsproducten?

Uiteindelijk besluit Handhaving om haar aanvraag af te keuren omdat ze volgens hen een duurzaam huishouden voert met haar vriend. “Onzin natuurlijk, ik was misschien 2 x per maand bij hem, en ja dan kookte ik, dat vind ik netjes. Daar is niks duurzaams aan hoor.”

 “De gevolgen van het niet hebben van een adres zijn behoorlijk pittig. Je kunt je bijvoorbeeld niet laten verzekeren, dus als je naar een dokter moet dan moet je dit zelf betalen!” ze zucht. “Dat is toch schrijnend!” Het blijft even stil. “Wist je dat er in Amsterdam alleen al 4000 jongeren dakloos zijn? Daar draagt dit soort rare regelgeving dus echt aan bij.”

Alle problemen zouden voor Jolanda opgelost zijn als ze zich bij iemand kan inschrijven. Maar zo’n inschrijving heeft natuurlijk gevolgen, voor bijvoorbeeld de Belastingdienst, de gemeentelijke heffingen of eventuele toeslagen. “Dus je kunt je voorstellen dat niemand echt staat te springen.”

(Artikel loopt door onder de afbeelding.)

Het bed van Jolanda bij de opvang.

Jolanda realiseert zich dat het zo niet langer, ze grijpt zichzelf in haar nekvel en meldt zich aan bij het Maatschappelijk Werk in Amsterdam. Daar regelen ze, op haar verjaardag, een opvang plek voor haar bij het Legers des Heils. Samen met de maatschappelijk werker eten ze er een taartje op. Die opvangplek betekent dat ze opgenomen kan worden in het systeem en dat ze uiteindelijk, via omwegen weer een adres heeft.


Op dit moment kijkt Jolanda toch met een positief gevoel terug op de jaren dat ze adres-loos was. “Je leert zoveel over jezelf en de manier waarop je met zaken omgaat. Het heeft me vele malen vrijer gemaakt.” Het werk als huizen- of dierenoppas vond ze zo leuk in die jaren, dat ze daar nu gewoon mee doorgaat, naast haar werk als fotografe én SoulReflection Spiegelcoach.

(Artikel loopt door onder de afbeelding.)

“Ik geloof heel erg in de Wet van de Aantrekkingskracht,” zegt Jolanda, “daardoor ervaar ik nu ook weer dat zaken moeiteloos gaan.” Een tijd geleden paste Jolanda weer op een huis, van de eigenaresse mocht ze alle CD’s luisteren die er stonden. “Ik was even niet in de stemming voor mijn eigen muziek, voelde me een beetje blegh dus ik heb in haar collectie gezocht.” Ze lacht. “Ik vond een CD zonder hoesje, naam, titel, helemaal niks.” Jolanda besluit dat het die CD moet worden. Ze plaatst hem in de CD speler en in plaats van gewoon op play te drukken heeft Jolanda sterk het gevoel dat ze nummer 16 moet luisteren.

This is for you!” schalmt er uit de speakers. “Alsof het zo had moeten zijn,” verzucht Jolanda. “Het nummer Home Again van Michael Kiwanuka! Dan valt alles toch gewoon op zijn plek?”


Wil je meer weten over Jolanda? Kijk dan eens op één van haar Facebookpagina’s:

www.facebook.com/soulreflectioncoachingevents

www.facebook.com/soulreflection.tv

www.facebook.com/lacheensnaarhetvogeltje.fotografie

Add A Comment