dieptepunt

Dieptepunt

Mijn handen trillen terwijl ik probeer iets op papier te krijgen. Vanmorgen stond ik een filmpje te maken. Over een krultang. Die poste ik. En omdat ik ijdel genoeg ben om te checken hoe “goed” mijn filmpje het doet, checkte ik Facebook.

Daar struikelde ik over de nieuwsberichten. Een nieuw dieptepunt! Ik kan het woord dieptepunt niet meer horen. Er blijven er maar bijkomen.

Een man die zijn beroep uitoefent wordt doodgeschoten. Omdat hij zijn werk deed. Omdat iedereen in Nederland recht heeft op verdediging. Hij werd doodgeschoten door een jongen. Een jongen. Geen man. Een jongen. Hij had op school moeten zitten en niet met een pistool moeten rondlopen.

Ik voel een beetje gal omhoog komen. Liquidaties en ik zijn nou eenmaal een ongelukkige combinatie. Helemaal als het zoiets zinloos is als dit. En terwijl mijn hoofd schiet naar zijn familie en vrienden, denk ik ook aan Amsterdam. Aan de politiek. Aan de aanpak.

Een aantal weken geleden nog verscheen er een rapport over de veiligheid in Amsterdam. Toen al heb ik mijn vingers in bedwang moeten houden om geen relaas te typen in een reactie. Er wordt geld gevraagd aan Den Haag om de onderwereld een halt toe te roepen. Maar “we moeten de gebruikers aanpakken, de yogasnuivers.” Dus dat geld komt er niet. Of te weinig.

Hou op met me hoor.  Ik, weduwe Eggermont, ben er zo eentje. Weliswaar geen snuiver, maar ik heb echt wel eens een pilletje geslikt op een feestje. Weduwe Eggermont die haar kerel verloor door een vergissing. In de onderwereld. Om drugs. Die heeft weleens drugs gebruikt. En die wil je gaan aanpakken? Terwijl er gezinnen kapot gemaakt worden aan alle kanten.

De jongens die kiezen voor het snelle geld in plaats van een opleiding. Hun gezinnen gaan kapot. De gezinnen waarin jongens vermoord worden omdat ze betrokken zijn bij drugsdeals, die gaan kapot. De gezinnen waarin iemand per ongeluk vermoord wordt gaan kapot. De zogenaamde vergismoorden. Ook al niet meer op één hand te tellen. De gezinnen waarin er onder gedoken moet worden omdat iemand journalist is gaan kapot. De gezinnen die iemand verliezen omdat ze toevallig familie zijn van een kroongetuige. En vandaag is er een gezin kapot gemaakt, omdat iemand gewoon zijn werk uitvoert.

In Nederland hebben we een mooi rechtssysteem. We geloven dat iedereen recht heeft op verdediging. En er zijn dus mensen die ervoor zorgen dat dit ook gedaan wordt. Nooit eerder heeft iemand daar deze prijs voor betaald. Nooit eerder gaf de onderwereld zo’n dikke middelvinger naar ons rechtssysteem.

What’s next? De officier van justitie? De rechter? De minister zelf?

Tegenwoordig geef ik lezingen over hetgeen er gebeurd is met Stefan. En daarin noem ik namen. Namen die al eerder gepubliceerd zijn, namen die iedereen die Google kan hanteren, kan opzoeken. En nu twijfel ik ineens. Ik ben bang. Voel angst. Moet ik dat nog wel doen? Kan ik dat nog wel doen?

Angst is een slechte raadgever weet ik ondertussen. Ik kom er wel uit. Daar maak ik me geen zorgen over. Maar komen we ooit uit de eindeloze reeks van dieptepunten? Hoeveel gezinnen moeten er nog kapot gemaakt worden? In welke vorm dan ook.

Hopelijk komt er nu actie vanuit Den Haag. In welke vorm dan ook. Ons rechtssysteem is vrij hard geraakt vandaag. Dus ik betwijfel niet dat er stoere woorden komen. Intriest dat dit ten koste moet gaan van een man die gewoon zijn werk deed. Die gewoon ons rechtssysteem in ere hield.

Beste meneer Grapperhaus, nodig me alsjeblieft even uit op de koffie. Dan hebben we een goed gesprek over wat dieptepunten nou eigenlijk zijn.

Add A Comment