eigen koers

Waarom varen op je eigen gevoel nooit fout kan zijn!

Door de bizarre dood van mijn vriend leerde ik een heleboel. Over mezelf. En over het leven. Deze levenslessen deel ik de komende weken met je. Wie weet heb jij er ook wat aan.

Ik wist van voren niet meer dat ik van achteren leefde. En dan letterlijk niet. Mijn moeder, die op dat moment bij ons inwoonde, moest me vertellen wanneer ik moest eten, dat ik misschien even moest gaan douchen of zelfs naar de wc moest gaan. De eerste weken na de moord op Stefan waren vooral gericht op overleven. Het organiseren van een uitvaart vond ik, op een gekke manier, bijzonder rustgevend. Het gaf me een doel die eerste dagen. Ik kon me vasthouden aan to do-lijstjes, iets waar ik op dat moment goed op functioneerde.

Tot ik op een bepaald punt het to do-lijstje had ingeruild voor mijn moeder. Enorm effectief, maar of het echt handig was?


Dus begon ik uit mezelf weer dingen te doen. Zinvolle dingen, maar ook zeker minder zinvolle dingen. Naarmate de tijd verstreek kwam er meer actie in de spreekwoordelijke taxi. Zo had ik in augustus ineens enorme bewijsdrang dat ik prima met mijn zoon alleen “even naar de Gay-pride” kon. Terwijl drukte en ik toch altijd een hele slechte combi zijn geweest. We kwamen uiteindelijk in een bak met noodweer terecht en drijfnat fietste ik met zoonlief achterop weer terug naar huis. Bewijsdrang had me vooral een nat pak opgeleverd.

Ook kwam ik steeds maar weer in de knoei met verwachtingen die ik had van mezelf en de verwachtingen die anderen van me hadden. Tenminste, dat veronderstelde ik vooral. Ik twijfelde aan alles. Mijn kwaliteiten als moeder, als dochter, als mens en zelfs aan mijn kwaliteiten als weduwe.

Ik moet vaker naar het graf. Ik moet minder lachen. Ik moet echt geen onaardige dingen zeggen, en eigenlijk ook niet denken over Stefan. Ik moet al zijn spullen bewaren. Ik moet niet zeggen dat ik eigenlijk stomdronken wil worden. Ik moet een goede moeder zijn. Ik moet gezond koken. Ik moet in therapie. Ik moet gaan werken. Ik moet zwijgen over mijn rouwlust. Ik moet al helemaal niet gaan daten.

Van al dat moeten werd ik doodmoe. Maar blijkbaar is er een norm. Een weduwe norm. En op een dag had ik geen zin meer in die norm. Ik moet helemaal niks!

Ik moet doen wat ik denk dat goed is. En als dat betekent dat we 3 keer per week macaroni met ham en kaas eten, dan is dat maar zo! Als dat betekent dat ik zoonlief naar een oppas breng zodat mama een avond in de lampen kan hangen, dan is dat maar zo! Als dat betekent dat mensen denken dat ik niet van Stefan hield omdat ik aan het daten ben, dan is dat maar zo!

Point being: Uiteindelijk ben ik gaan luisteren naar mijn eigen gevoel en naar mijn eigen behoeften. En dat werkte voor mij. Ook al joeg ik mensen daarmee tegen het harnas in. Jammer.

Of al die keuzes en al dat geluister naar mijn eigen gevoel altijd slim is geweest, weet ik niet. En weet je wat mooi is? Dat maakt dus ook helemaal geen fluit uit. Want het was op dat moment de juiste keuze.

Een voorbeeld: Binnen 6 maanden na de dood van Stefan ben ik een meneer tegen het lijf getinderd op wie ik hopeloos verliefd werd. Althans dat dacht ik toen, de waarheid is eerlijk gezegd dat ik gewoon niet zo heel goed alleen kon zijn en mijn kapotte gezin wilde fixen. Een niet zo’n fraaie waarheid, maar toch de waarheid. In mijn staat van totale verstandsverbijstering leek het mij een ontzettend goed idee om een huis bij deze meneer in de buurt te kopen. Zogezegd, zo gedaan! Huis in Amsterdam verkocht, huis in Almere gekocht. Lekker praktisch. Vragen van familie en vrienden over mijn redenen om juist in Almere te gaan wonen, pareerde ik vakkundig met steekhoudende argumenten. (Weliswaar niet de werkelijke, maar ik ging heus niet toegeven dat ik voor meneer X een huis ging kopen.) Zelfs op de directe vraag: “Zeg, je doet dit toch niet voor meneer X?” reageerde ik quasi verbouwereerd. “Nou zeg, wat denk je wel niet!”

Enfin, meneer X en ik bleken al heel snel niet echt een match en dat was dat. Eindstand: Geen meneer X, wel € 200.000 uitgegeven aan een huis.

Tsja, was het slim deze actie? Nee, vast niet! Heb ik er spijt van? Geen seconde! Het was namelijk op dat moment precies wat ik wilde en dacht nodig te hebben. En ik durf zelfs wel te beweren dat ik het echt nodig had, en het niet alleen maar dacht. Want uiteindelijk heb ik van dit hele avontuur weer enorm veel geleerd. Dingen die ik zeker anders zou doen (een bouwtechnische keuring doen bijvoorbeeld) en dingen die ik gewoon hetzelfde zou doen.

En ook hiervoor geldt: je bepaalt zelf hoe je eruit komt. Natuurlijk heb ik wel eens op de bank gezeten in Almere en mezelf stom en zielig gevonden. Wel meer dan één keer ook. Maar ik ben ook degene die er wat van gaan maken is. Ik heb een huis wat echt voelt als een thuis. Mijn zoon kan op de fiets naar oma tegenwoordig. Ik heb mijn huidige vriend hier ontmoet. En zo kan ik veel meer pluspunten opsommen dan ellendepunten. En dat is mijn verdienste. Klagen en niet in actie komen is geen optie.

Dus spijt heb ik niet. Ik heb gedaan wat ik, op dat moment, het beste achtte voor mij en mijn zoon. Toen het anders uitpakte, ben ik zelf weer in actie gekomen.

En dat, dat is nooit fout!

Add A Comment