evelien wandelen

“20 seconds of insane courage”

Evelien Buynsters (30 jaar, verliefd)

“Afgelopen jaar ben ik 30 geworden en dat heb ik uitgebreid gevierd met een Evelien Festival!” Het enthousiasme spat er vanaf. “Ik had een natuurhuisje gereserveerd en ik heb allemaal mensen uitgenodigd die impact op mijn leven hebben gehad. Het was een heel bijzonder weekend!”

Evelien kijkt blij terug op haar verjaardag weekend. Hoe anders was het 5 jaar geleden nog. Na haar opleiding SPH vond Evelien een baan en werkte daar met ontzettend veel overgave en plezier. “Het was echt een supergave baan, waar ik heel veel energie van kreeg.” Helaas krijgt ze, vlak voor haar contract afloopt, te horen dat ze haar contract niet gaan verlengen. Evelien valt in een zwart gat. “Ik was echt diepongelukkig. Toen ik besloot maar niet naar mijn werk te gaan zat ik te huilen in de auto.” Wat haar vooral zwaar valt, is het missen van een doel en het feit dat ze het gevoel heeft geen enkele maatschappelijke bijdrage te kunnen leveren.

In de zomer van 2013 zit ze bij haar moeder in de tuin als de tranen als vanzelf blijven komen. “Het kwam echt uit mijn tenen. Ik voelde me niet gezien, vond mezelf waardeloos en was ervan overtuigd dat ik nooit meer een baan zou vinden, laat staan een leuke baan.” Op dat moment gaat er een knop om bij Evelien. Ze wilde niet langer vanuit angst keuzes maken. “Angst bestaat in allerlei vormen. Soms komt deze opzetten als twijfel, als onzekerheid of als afkeuring.”


Ze begint te lachen. “Mijn manier was in het begin eigenlijk heel zwart-wit. Als ik een keuze te maken had, dan stel ik mezelf één vraag: Ga ik er dood van of niet?” Logischerwijs is in bijna alle gevallen het antwoord op die vraag nee, en dus gaat Evelien er dan voor. Bepakt en bezakt met die angst. “Het gaat erom dat ik die angst niet mijn leven wil laten bepalen. Die vraag lost de angst niet op, maar relativeert wel een hele boel.”

Evelien start bijvoorbeeld met salsa dansen. Iets wat ze altijd al wel wilde, maar bang was dat ze het niet kon, dat mensen het raar zou vinden en bedenk er zelf nog maar wat irreële angsten bij. “Op die manier ben ik ook vrijwilligerswerk gaan doen en begonnen met een meditatiecursus. Dat had ik anders nooit gedaan.”

Het grote voordeel voor Evelien van deze methode is dat ze er heel snel achter komt wat ze wel en niet leuk vindt. Hierdoor is haar leven nu totaal anders. “Ik ben van een gevangen van mijn eigen gedachten, angsten en gevoelens gegaan naar een vrij, liefdevol en blij mens.” Stress ervaart ze soms heus nog wel, zich druk maken doet ze niet meer.

“Het is heus niet voor iedereen weggelegd deze manier van denken en omgaan met keuzes. Je moet je angsten loslaten en je intuïtie volgen. En dan geen excuses bedenken. Of accepteer dat je excuses maakt voor wat je zou willen en zeik er dan niet meer over.” Voor Evelien komt dit gevoel helemaal naar boven als ze een natuurreis maakt in Schotland. Het was één week compleet afzien. Er was regen, het was koud, ze had continu natte voeten. “En toch dacht ik aan het einde van die week: ik heb me nog nooit zo intens gelukkig en vrij gevoeld. Heerlijk!”

Evelien weet nu dat ze gaat lopen als ze behoefte heeft aan rust en ruimte. Zo heeft ze bijvoorbeeld in 2016 twee maanden de Camino gelopen (een pelgrimstocht door Europa) tijdens een reis van in totaal veertien maanden. “Alles klopte tijdens deze reis.” Als ze na die veertien maanden terugkeert in Nederland komt ze in de bijstand terecht. Na een aantal sollicitaties komt ze in een baan terecht en al snel realiseert ze zich: dit wordt hem niet!

Na de contractuele 6 maanden besluit ze dat ze haar contract niet wil verlengen, ook zegt ze de huur van haar huis op. Haar passie fotograferen wordt haar inkomstenbron, en ze maakt foto’s van mensen die ze tijdens haar wandeltochten ontmoet. “Ik vind dat best stoer van mezelf!” En ook dit is volgens Evelien niet voor iedereen weggelegd. “Iedereen moet zijn eigen weg volgen, maar ik neem mensen graag een stukje mee op mijn route, zowel letterlijk als figuurlijk, om ze te inspireren daarna hun eigen weg te volgen.” Niet voor niets heet haar bedrijf Evelien op Weg.

“Als ik kijk naar bijvoorbeeld mijn broer, met zijn lieve vriendin, baan en koophuis, dan zou ik willen dat ik in zo’n situatie mijn rust kan vinden, maar voor mij is dat niet weggelegd. Net zomin als mijn levensstijl voor hem is weggelegd. En dat is natuurlijk prima.”

Op de vraag hoe je dan een knop om moet zetten blijft het even stil. “Ik denk dat het een bepaalde mate van urgentie vergt. Als er geen urgentie is, dan ga je ook geen keuzes maken.” Evelien komt met een voorbeeld van een vriendin die heel graag een nieuwe keukentafel wil, maar er maar niet toe komt om een keuze te maken. “Ik heb haar gezegd: doe je oude weg, dan ontstaat er urgentie, moet je zien hoe snel jij een nieuwe keuze voor een keukentafel hebt gemaakt.” En zo is het voor de meeste zaken in het leven. “Voor mij was er toen enorme urgentie, toen ik zo zat te huilen bij mijn moeder in de tuin. En dan gaat die knop wel om.”

Evelien is ervan overtuigd dat in principe iedereen in staat is om dit soort keuzes te maken, mits er dus urgentie is aangevuld met een portie lef, fuck it mentaliteit, nieuwsgierigheid en zelfvertrouwen. Of iedereen het zou moeten willen, is een tweede vraag. “Als iemand nou helemaal content is met zijn of haar leven? Why fix what isn’t broken?”

Een mooi voorbeeld vindt Evelien in de film We Bought A Zoo: “You know, sometimes all you need is 20 seconds of insane courage, just literally 20 seconds of embarrassing bravery, and I promise you something great will come of it!” Volgens Evelien voelt ze haar impulsen veel beter aan en acteert ze daarop. Wil ze foto’s maken: doen! Wil ze schrijven: doen!

In April start Evelien met haar rondje door Nederland. “Dit doe ik natuurlijk heus wel met een planning. Ik kan niet als een kip zonder kop zomaar door Nederland gaan racen.” Ze moet lachen. Op haar oproep op social media om een stuk met haar mee te wandelen, haar een slaapplek te bieden of haar diensten als fotograaf af te nemen heeft ze al meer dan 300 reacties gehad. “Blijkbaar is er ook weer meer behoefte aan menselijk contact. Het motiveert mij in ieder geval om door te wandelen, door te gaan en mijn verhaal te blijven vertellen.”

Add A Comment