De achternaam van mijn zoon verander ik toch nog maar even niet

Achternaam wijzigen

Vandaag in het nieuws: steeds meer mensen veranderen hun achternaam. Nadat ik wat artikelen erover gelezen heb, valt me op dat met name (pun intended) de achternamen van vaders met wie een slechte band is veranderd worden naar de namen van de moeders. Een zet die ik prima begrijp. Ik lees over voorbeelden van criminele vaders aan wie deze mensen op geen enkele wijze gelinkt willen worden. Je zal maar een overijverige recruiter tegen het lijf lopen die jou naam even door Google  trekt en het strafblad van je vader komt omhoog. Beter van niet.

Google resultaten

Ook de achternaam van mijn zoon doet het op Google  behoorlijk goed kan ik je verklappen. Een kleine check levert ongeveer 30.000 hits op, allemaal over de moord op zijn vader. Nieuwsberichten, YouTube filmpjes en zelfs afbeeldingen van een zijn vader onder een laken naast onze auto. Ik persoonlijk ken leukere Google resultaten.


Dilemma

En dat brengt meteen het volgende dilemma met zich mee. Ik ben er verschrikkelijk trots op dat mijn zoon de achternaam van zijn vader draagt. Het is een prachtige naam (want Spaans, en vrij vertaald betekent zijn achternaam cadeautje), en het is de naam van de onbetwiste superpapa! Maar ja: Google!

Geboorte

Voor onze zoon geboren werd hebben we al geïnformeerd naar de mogelijkheden om de Spaanse wetgeving aan te houden. Stefan had immer bij geboorte de achternaam van zowel zijn vader als zijn moeder gekregen. Dat wilde wij ook graag hanteren. Jammer, want hoewel zijn achternaam in Spanje als 2 aparte namen wordt gezien, is zijn achternaam in Nederland 1 geheel. Dat zou praktisch beteken dat onze zoon met 3 achternamen beloond zou worden. Dat werd me toch iets te gortig.

Sinds de dood van zijn vader speel ik dan ook met de gedachte om officieel voor hem een naamsverandering aan te vragen. Zijn vaders eerste achternaam en die van mij erbij. Kost wat, heb je ook wat. Alleen de Google resultaten worden daar alleen maar hoger van (77.000 hits). Omdat ik nu doe wat ik doe, is mijn naam nu onlosmakelijk verbonden met alles (maar dan ook echt alles) wat met de dood van Stefan te maken heeft.

En nu?

Voor mij is die verbondenheid niet erg. Ik ben ruimschoots volwassen (meestal dan) en kan het in het grotere geheel plaatsen. Maar juist die dualiteit maakt het voor mij extra complex om nu een keuze te maken. Zo één keer in de zoveel tijd speelt mijn verlangen om de achternaam van mijn zoon te wijzigen weer op. Maar zolang hij nog zo jong is en zelf daar geen zeggenschap over heeft, laat ik het! Mijn zoon in een slimmerik en heeft een overduidelijk wil. Als hij straks ouder is, kan hij zelf het beste inschatten wat voor hem het meeste van belang is.

Tot die tijd heeft die een prachtige dubbele achternaam. Mijn roodharige cadeautje!

Add A Comment