De dag dat ik besloot voor een kind te gaan

Eigenlijk dekt de titel niet helemaal de lading. Ik besloot het namelijk niet zelf. Mijn toenmalige wederhelft besloot dit. En dat ging geheel op zijn eigen spectaculaire wijze….

Het was november 2010. Stefan en ik waren een maand of 4 aan het aanrommelen geweest. Na een romantische geste van zijn kant: een sms terwijl ik dronken op de wc zat in een louche kroeg met de woorden “als we het dan een relatie moeten noemen, dan is dat maar zo!” hadden we toch al zeker een maand dikke vette verkering. Hulde aan de sms!

En hoe beter kan je dat vieren dan door samen op vakantie te gaan, aldus Stefan. Dus daar gingen we: een week samen naar de zon. Stefan had alles geregeld, wat ik, als control freak, niet helemaal goed trok, helemaal niet toen we a la Usain Bolt een sprint in moesten zetten (met bagage!!!!) om het vliegtuig nog te halen. Even voor de duidelijkheid: Usain sprint 100 meter, iedereen die wel eens vanaf pier D op Schiphol is gevlogen weet dus nu dat ik in essentie een fantastische conditie heb. Janke & Stefan (aka Ying & Yang) op vakantie. Ik ken er die voor minder uit elkaar zijn gegaan.


We hebben een heerlijke vakantie gehad, een soort honeymoon zonder de bruiloft zeg maar. Op een avond zaten we in een soort clubachtige kroeg unit te genieten van een welverdiende cocktail na een lange dag in de zon liggen. Ik nam net een slok van mijn Gin-Tonic toen Stefan me (zonder blikken of blozen) aankeek en zei: “Ik denk dat we maar een kind moeten maken…” Mijn Gin-Tonic schoot in allerlei keelgaten behalve de juiste. Proestend en kuchend wist ik er iets uit te krijgen als: “Je bedoelt ooit neem ik aan?” Diep- en intens beledigd keek hij me aan: “Hoezo ooit? Nee nu bedoel ik!”

Daar zat ik dan, Pietje Planning, die voor zo’n beetje alles in haar leven een plan had, die to do lijstjes maakte voor de boodschappen, die haar koffer inpakte aan de hand van een Excel lijst, die de koningin was van SMART doelstellingen en bijbehorende actieplannen. Die Pietje Planning zat nu met haar mond vol tanden. Mijn ratio zei: “Ben je helemaal achterlijk geworden idioot……” Mijn gevoel zei: “Ja! Jij bent de vader van mijn kind, let’s do this…”

Nog steeds diep in shock heb ik hem aangekeken. Mij onbewust van alles wat er gebeurde toen ik Stefan hoorde zeggen: “Waarom moet je nou huilen?” Ik was zo onder de indruk van de hele vraag en de situatie en het gevoel dat het bij mij opriep dat ik niet doorhad dat er een traan over mijn wang biggelde. Die traan was de ultieme bevestiging die ik nodig had. “Ja!” zei ik, “Ja, laten we voor een kind gaan.”

Tot op de dag van vandaag ben ik Stefan intens dankbaar voor zijn impulsiviteit. (Eerlijk is eerlijk: ik heb hem er met enige gezonde regelmaat om verketterd.) Zonder deze impulsiviteit zou Ruy nooit de meest geweldige vader op aarde hebben gehad. Kort maar krachtig!

Add A Comment