doorleven

De dag dat ik leerde dat alles een keuze is

Door de bizarre dood van mijn vriend leerde ik een heleboel. Over mezelf. En over het leven. Deze levenslessen deel ik de komende weken met je. Wie weet heb jij er ook wat aan.

In de verte hoor ik mijn moeder kletsen met mijn zoon in de woonkamer. Ik doe mijn ogen half open en sluit ze dan meteen weer. Het licht in mijn slaapkamer doet pijn aan mijn ogen. De nawerkingen van de slaappil dreunen mijn hoofd in. Het bonst en ik hoor mijn eigen bloed door mijn hoofd suizen. Voorzichtig doe ik weer één oog open en kijk naar de wekker. Het is 13 uur ’s middags. Ik wil eigenlijk me weer omdraaien en verder slapen. Bij voorkeur de komende 60 jaar.

Uit de woonkamer komt gelach. Oma en kleinzoon stoeien op de bank. Ik merk hoe mijn mondhoeken een klein stukje naar boven gaan en een voorzichtige glimlacht tekent zich af op mijn gezicht. Ik kan nu 2 dingen doen: Ik kan de rest van de dag in bed blijven liggen met mijn hoofd diep onder de dekens en ver weg van de realiteit. Of ik kan de dekens van me afslaan, onder de douche stappen om de resten van de slaappil van me af te spoelen en proberen om er een leuke dag van te maken met mijn moeder en zoon.


Ik kies voor het laatste! Niet om de sociaal wenselijke redenen. Niet omdat ik weet dat mijn zoon blij is om zijn moeder te zien. Niet omdat ik weet dat mijn moeder opgelucht is dat ik uit bed ben gekomen. Niet omdat ik nou zo’n zin heb om de dag door te moeten komen. Ik doe het omdat ik me oprecht gezegend voel dat ik überhaupt in staat ben om een keuze te mogen maken.

Ik heb zo goed als 2 weken na de uitvaart van Stefan vooral in bed gelegen. Een keuze. Het liefst met een fles wijn erbij, maar dit heb ik toch maar gelaten. Ook dit was een keuze. En nu is het tijd om op te staan. Weer een keuze. Ik sta onder de douche en wrijf de slaap uit mijn ogen. De slaap maakt plaats voor tranen. Onder de douche huil ik. Niet omdat ik verdrietig ben, maar omdat ik het feit dat ik ervoor gekozen heb om weer deel te nemen aan het leven een hele grote stap vind. Een stap die ik niet voor mogelijk had gehouden de afgelopen weken.

“Zullen we vandaag naar de geitenboerderij?” Mijn moeder kijkt me vragend en verwachtingsvol aan. Douchen was al een hele stap, een geitenboerderij is van een hele andere orde. “Ik denk dat het goed voor je is om er even uit te gaan.” Ik wil eigenlijk met mijn ogen rollen en vragen of ze wel helemaal lekker is. In plaats daarvan kies ik ervoor om mee te gaan in het voorstel van mijn moeder.

“Mama, ze denken dat mijn haar een wortel is!” Ruy gilt van plezier als een geit zich knagend op zijn oranje haar stort. De rolstoel van oma blijkt een prachtig krap object voor de geiten. Ruy lacht en rent rond. Ik ren erachteraan. Me enorm bewust van het feit dat ik mijn best moet doen om mee te gaan in zijn plezier. Maar ik ren, ik kies, ik lach! We eten een ijsje en zitten in de zon. “Lekker hé mama?”

Uitgeput stort ik om 21 uur tussen mijn lakens. Bewust kiezen kost een hoop energie. Ik pak het doosje met de slaappillen en kijk er even naar. Ik laat het doosje dicht en leg het terug op mijn nachtkastje. Een keuze!

En morgen? Morgen kies ik opnieuw. In bed of uit bed? Geiten of het strand? Koken of bestellen? Het maakt eigenlijk niet uit, als ik maar een keuze maak.

Add A Comment