esther ptss

“De shit uit mijn verleden is de mest voor mijn toekomst”

Esther Roest de Ruiter (getrouwd, 1 zoon)

De shit uit mijn verleden is de mest voor mijn toekomst!” Pontificaal prijkt deze zin op de blog van Esther. Een zin die haar typeert. Want shit heeft ze gehad, een grote bak met shit zelfs.

Esther groeide op in een streng dogmatisch christelijk gezin. Omdat ze al heel jong leerde dat iedereen zondig is en ingesteld is tot kwaad, stond gehoorzaamheid daarom hoog in het vaandel. Kinderen moesten worden ‘afgericht’ en als ze als kind niet wilde luisteren werd haar wil gebroken. Zeker als je als kind een te sterke eigen wil had, was het normaal binnen het gezin dat er werd geslagen. Het waren de harde dreunen in de goede richting. Een pak slaag wat haar ouders deden uit liefde. Later zou ze daar hun dankbaar voor zijn. Daarna moest ze bidden voor vergeving en dankbaar zijn dat Jezus onze verlosser ook voor haar zonde aan het kruis was gestorven. “Ik kan me niet voorstellen dat God het zo bedoeld heeft,” zegt ze, “maar dat is wel hoe het thuis ging.” Ze blijft even stil. “Uiteindelijk doet dat natuurlijk ook wat met je eigen geloof. En eigenlijk ben ik nog steeds op een zoektocht naar wat het geloof en misschien God dan wel is.” Ze lacht: “Wat wel een hele leuke en interessante zoektocht is hoor!”

Uiteindelijk leggen de gebeurtenissen in haar jeugd een basis voor een complexe Post Traumatisch Stress Syndroom. Op school wordt Esther vreselijk gepest, iets wat ook een significante bijdrage levert aan de afbreuk van haar zelfvertrouwen. Als ze lichamelijk het ook zwaar voor haar kiezen krijgt en verschillende operaties moet ondergaan, krijgt ze ook nog te maken met seksueel geweld en was het spreekwoordelijke emmertje vol. “En toch bleef er iets in mij zeggen, dat er een reden is dat ik dit allemaal meemaak, wat die reden was, wist ik toen nog niet.”

Esther leeft ‘gewoon’ door en heeft het gejaagde gevoel wat ze continu ervaart als onderdeel van haar leven geaccepteerd. “Je hebt in eerste instantie helemaal niet door dat je continu gebukt gaat onder die emmer met shit.” Esther gaat een paar keer aan de slag met therapeuten, maar komt niet tot een lange termijn oplossing. Het leven gaat ondertussen gewoon door. Ze trouwt en krijgt een zoon. In schrijven vindt ze al heel haar leven troost, het is voor haar een manier van verwerken. De vrienden aan wie ze één en ander laat lezen, complimenteren haar met haar schrijfkunst. Het wakkert het vuurtje in Esther aan. “Ik ga me naar de top schrijven!”

Begin 2018 spoort een vriendin haar aan om 50 Shades of Grey  te kijken. Lachend: “Je weet wel, die film die niemand gezien heeft, maar stiekem iedereen toch kijkt.” Vooral de laatste scène in de film triggeren de PTSS die ze zo vakkundig in laatjes heeft gestopt. Het hek was van de dam. Esther heeft een hele heftige fysieke en mentale reactie op deze scène in de film. “Dat was het moment dat ik me realiseerde dat het zo niet langer kon. De angel moet eruit, anders blijft dit een terugkerend fenomeen.”

Ze omschrijft haar gevoelsleven als een ronkende auto die klaar staat om meteen weg te kunnen rijden. “De vecht en vluchtknop staat continu aan, dus je bent altijd alert en op je hoede. Als het moet kun je meteen weg!” Esther is er letterlijk klaar mee, die constante stress zou haar echt een keer breken. Het moest anders. Ze maakte de keuze om in 2018 met haar therapeut Ina en met zichzelf aan de slag te gaan. Een lastig besluit, ook omdat ze het moeilijk vindt om voor zichzelf te kiezen. “Daar heb je Esther weer, die moet weer aan de slag met zichzelf. Je schaamt je kapot.”

Uiteindelijk bleek 2018 een zwaar jaar. Voor jezelf kiezen is niet altijd makkelijk, maar in het geval van Esther heeft het haar nu echt geholpen. Haar doel was om mentaal en fysiek zo sterk te worden dat de ronkende motor uit zou gaan. “PTSS daar genees je niet van. Het blijft altijd een litteken. Als je daarop drukt, dan blijft het pijn doen.” Esther is 9 maanden in therapie geweest en met resultaat! Het opbouwen kan beginnen. Afgelopen zomer tijdens de gezinsvakantie gebeurde er iets geks: “Ik had het gevoel dat ik iets miste ofzo, de rust overviel me zo. Dat had ik nog nooit meegemaakt.”

De stress die ze haar hele leven had gekend was ineens weg. Haar vecht en vluchtknop stond uit. En hoe erg ze die stress ook verafschuwde, ze moest ontzettend wennen aan de rust in haar lijf. “Je lichaam moet een nieuwe balans vinden, je moet als het ware op zoek naar een nieuw normaal.” Ze lacht erom. “Wat een luxeprobleem eigenlijk!”

Plannen heeft Esther inmiddels genoeg. “Het is zo fijn om ineens vanuit rust na te denken over de toekomst. Die mogelijkheid had ik eerder niet.” Esther is van plan om haar ervaringen in te zetten om anderen te helpen hun zelfvertrouwen te vergroten. “Als ik het toch kan, na die emmer shit, dan zou het toch geweldig zijn als ik daar ook anderen mee kan helpen?”

Terugkijkend op haar jeugd, geeft Esther aan dat ze zichzelf niet als slachtoffer ziet. “Ik ben de dupe geworden van de keuzes van anderen. En daar kun je op een aantal manieren mee omgaan.” Esther benadrukt dat het continu gaat om het maken van keuzes. “Mijn ouders hebben ervoor gekozen om hun eigen trauma op mij te leggen. Die manier van opvoeden zit al generaties in de familie,” even blijft het stil, “ik heb ervoor gekozen die cirkel te doorbreken naar mijn kind toe. En dat is me gelukt!”


Om goed om te kunnen gaan met stress en gedachten die Esther stress geven, past ze regelmatig de 4 vragen van Byron Katie toe:

  1. Is het waar? (Nee → ga naar vraag 3)
  2. Kun je absoluut zeker weten dat het waar is?
  3. Hoe reageer je, wat gebeurt er als je jouw gedachten gelooft?
  4. Wie zou je zijn zonder deze gedachten?

Voor Esther een echte eye-opener. “Het is zo makkelijk om je ellendige gedachte te volgen. Mensen zijn gewoontedieren. En niet stilstaan bij je eigen gedachten is kiezen voor de makkelijke weg.”

Esther is ervan overtuigd dat iedereen in staat is om bepaalde keuzes te maken. Het gaat erom waar jij je focus op legt. “Als jij het gevoel van ellende blijft voeden, dan wordt het alleen maar groter! Maar als jij ervoor kiest om aandacht te geven aan dat kleine vlammetje, dan wordt dat een steeds groter vreugdevuur.” En natuurlijk realiseert zij zich dat dit lastig is en dat het oefening vergt. “Fietsen kon je toch ook niet in één keer? Vallen, opstaan en weer doorgaan!”

Esther is ervan overtuigd dat je met je mindset, een portie nieuwsgierigheid en volhardendheid een heel eind moet komen.

“Vertrouwen hebben in jezelf is wat dat betreft voor mij het allerbelangrijkste! Vertrouwen en daar keuzes op maken!”

Add A Comment