Flair Column: Introductie

In de zomer van 2014 was ik met mijn gezin op vakantie geweest in Spanje. Het geboorteland van mijn vriend. Wat een heerlijkheid, drie weken lang eten, drankjes aan de kust, middagdutjes doen tegelijk met onze zoon, slenteren over de boulevard, een beetje winkelen, zelf paella maken en vooral genieten.

Op dat moment waren Stefan en ik ongeveer 3,5 jaar samen en onze zoon was toen pas 2,5. Voor de snelle rekenaars, onze zoon was er inderdaad nogal snel! Het waren dan ook behoorlijk pittige jaren geweest met de geboorte van onze zoon, het faillissement van het restaurant van Stefan en onze verhuizing naar Amsterdam. Deze vakantie was onze doorstart. Daarna zouden we beginnen met de rest van ons leven.

Vergismoord

Op 12 juli 2014, we waren net 2 dagen terug van vakantie, hadden we zo’n heerlijk trut dagje. Beetje opruimen, in de tuin spelen, boodschappen doen. We hebben gebarbecued die avond, samen met de moeder van Stefan. Heerlijk! Zij nam onze zoon mee, want na 3 weken vakantie, waren we ook wel even toe aan een avond samen.  Als de broer van Stefan belt met de vraag of we nog voetbal komen kijken (Nederland – Brazilië, de troostfinale van het WK) besluit ik thuis te blijven. Stefan gaat wel. Ik geef hem een kus, wens hem veel plezier en doe mijn eigen ding die avond.

Als het ondertussen 1:30 uur is geworden, lig ik me vreselijk boos te maken in bed. Ik stuur hem een appje: “Leef je nog?” Er komt geen reactie. Er komt nooit meer een reactie!

Als ik naar buiten loop om te kijken of onze auto er staat, raak ik in shock. Ik zie brandweer, politie, ambulances en onze auto. Naast onze auto ligt iemand onder een wit laken. Er zitten bloedvlekken op het laken. Ik spreek een agent aan en stamel dat die blauwe auto van mij is. Prompt wordt ik meegenomen naar het politiebureau waar ze me vertellen dat Stefan zojuist is doodgeschoten. Ik krijs en gil en wil op de koude stoep gaan liggen, maar de agent houdt me tegen.

De nachtmerrie is begonnen.

Op 13 juli 2014 is Stefan slachtoffer geworden van een zogenaamde vergismoord. De man die hem doodschoot, terwijl Stefan zijn auto achter ons huis parkeerde, had zich vergist in de auto. Iemand bij ons uit de buurt reed in precies zo’n zelfde auto, dezelfde kleur, hetzelfde type, alleen het kenteken was anders. En die hadden ze willen liquideren.


“Ik voel met net zo’n Flair cover” sprak ik diezelfde dag nog tegen mijn moeder. “Mijn vriend is vermoord!” Ik kan er met mijn pet niet bij. Ineens moet ik een dingen doen waar ik me eigenlijk tot op de dag van vandaag niks bij kan voorstellen. Ik moet Stefan officieel identificeren in het mortuarium, er zijn verhoren, mijn huis wordt doorzocht. Het is chaos. En dan moet er ook nog een uitvaart geregeld worden.

Rouwen voor Dummies

De dagen en weken na de uitvaart gaan in een roes aan me voorbij. Ik schijn te moeten rouwen, ik schijn ook mijn trauma te gaan moeten verwerken. Maar ik weet niet hoe. Het boek Rouwen voor Dummies blijkt niet te bestaan, terwijl ik juist zo’n behoefte had aan houvast. Hoe moet dit? Hoe pak ik dit aan? Ik moet ook nog voor mijn zoon zorgen, maar ook daarvan weet ik even niet hoe. Mijn moeder trekt bij me in, helpt me uit bed te komen, zorgt voor regelmaat, zorgt voor eten. Een paar dagen na de uitvaart sleurt ze mij en mijn zoon mee naar het bos. “Het is ook gewoon donderdag!” Mijn moeder maakt de dienst uit, en dat vind ik fijn!

De weken verstrijken en ik begin me te realiseren dat ik nog een jaar of 60 voor de boeg heb. Hoe wil ik die jaren gaan invullen. Wil ik eindeloos onder mijn deken blijven liggen met de gordijnen dicht, of wil ik weer op een punt komen dat ik oprecht weer kan genieten van het leven? Ik kies voor het laatste!

Toekomstplannen

Kiezen om door te leven is zo makkelijk nog niet, kom ik gaandeweg achter. Je komt enorme hobbels tegen waar je overheen moet klauteren. Mijn angst om daarbij om hulp te vragen, laat ik snel varen. Samen kom je verder dan alleen. Ik krijg professionele hulp bij mijn trauma, ik krijg professionele hulp bij mijn rouw proces en ik krijg onbetaalbare hulp van familie en vrienden die mij keer op keer aan willen horen en willen knuffelen. Of gewoon een fles wijn met me leeg willen trekken.

Een jaar na de moord op Stefan verhuizen mijn zoon en ik. Amsterdam is mijn stad niet meer en ik blijf in mijn buurtje altijd die vrouw “wiens man is doodgeschoten”. Mijn werkgever en ik hebben deze crisis samen ook niet overleefd. In mijn nieuwe woonplaats, in dat nieuwe huis, zonder werk realiseer ik me ineens dat dit echt een enorme doorstart is. Zo eentje die ik in de zomer van 2014 had gewild. Het doet pijn en tegelijkertijd geeft het me ook de ademruimte die ik zo nodig had.

Deze kans laten liggen zou ik mezelf niet vergeven. Dus ik steek mijn tijd in “Wat wil Janke” en creëer via een woordenbrij mijn eigen kompas. Hoe ziet mijn toekomst eruit, wie zijn er in die toekomst, wat is mijn bijdrage aan de maatschappij? Allemaal vragen die mij een beeld hebben gegeven van de richting die ik uit wil gaan. Mijn woordenbrij sleep ik overal mee naar toe, het geeft me een richting. Het is geen doel op zich, maar elk besluit wat ik te maken heb, leg ik langs dit kompas. Past het bij de richting: doen! Past het niet: helaas! En dat werkt voor mij perfect.

Inmiddels zijn we bijna 5 jaar verder. Ik heb mijn eigen bedrijf, mijn eigen online magazine, een leuke vent en natuurlijk nog steeds mijn prachtige zoon! Met recht kan ik zeggen dat ik trots ben op mezelf over de route die ik heb genomen de afgelopen 5 jaren. Het was hobbelig, het was leerzaam, het was ontzettend stom, bij vlagen was het hysterisch leuk maar het was vooral van mij! Mijn eigen weg!

Rouw,- en verlieskunde

Ook heb ik, in de afgelopen jaren, een Post-HBO opleiding gedaan en heb me verdiept in verschillende modellen van rouw en verlies. (Welke overigens niet alleen voorbehouden zijn aan de dood.) Ik was zelf zulke ouderwetse ideeën tegengekomen ov er rouw en verlies, dat moest moderner kunnen. En dat kan dus ook. De dood, maar ook andere vormen van rouw en verlies horen nou eenmaal bij het leven. Hoe sneller we dat accepteren en niet wegmoffelen onder het tapijt, hoe beter! En daar wil ik graag een bijdrage aan doen.

De komende weken neem ik je mee in verschillende opvattingen, theorieën en ideeën over rouw en verlies. klinkt gortdroog, maar ik beloof je: dat wordt het niet! Ik ga dit aanvullen met mijn eigen ervaringen. Je zult lachen van herkenning, misschien wel een traantje wegpinken om diezelfde herkenning, je zult sommige anekdotes wellicht wat dubieus vinden of geconfronteerd worden met je eigen vooroordelen, maar ik weet zeker: je gaat er wat van opsteken!

Happy Mourning!


Alle columns die ik schreef voor Flair over rouw & verlies vind je hier.

Add A Comment