Zojuist kreeg ik een appje van een bevriende journalist dat het eigenlijke doelwit van de vergismoord op Stefan levenslang heeft gekregen. Levenslang!

Dit moest ik even op me in laten werken. En dat lukt maar mondjesmaat. Al eerder schreef ik over zijn bezoek aan mij. Zijn bezoek wat voor mij echt een cadeau was. Een jongen nog, met nog een heel leven voor zich.

Amper 5 jaar later krijgt hij levenslang. En hou me ten goede, voor de feiten waarvoor hij veroordeeld is, is levenslang de enige juiste strafmaat. Het is alleen zo’n schril contrast met de jongen die ik ontmoette 5 jaar geleden.

Een contrast wat vandaag weer eens extra botst in mijn hoofd. Wit versus zwart, goed versus kwaad. Ik weet het niet.

Ik sla mezelf regelmatig op mijn borst dat, ondanks alles wat er gebeurd is, ik zo oordeel-loos mogelijk kan kijken naar deze jongens. Maar de laatste weken laat die oordeel-loosheid me even in de steek. Vandaag is helemaal zo’n dag.

Hoe is hij op dit punt terecht gekomen? Waarom is hij geworden wie hij nu is? Van verontschuldigende jongen naar opdrachtgever voor liquidaties. Ik vind het nogal een flits carrière in 5 jaar tijd.

Dan prijs ik mezelf maar gelukkig dat ik mezelf dit soort vragen kan en durf te stellen. Dat ik niet verzand in “net goed” gedachtes, die overigens volkomen legitiem zouden zijn. De antwoorden ga ik waarschijnlijk niet vinden op al deze vragen. En ik realiseer me ook dat ik niet verantwoordelijk ben voor de keuzes die hij gemaakt heeft. Dat is hij zelf.

Net zoals ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes. En nu kies ik er dan maar voor om mezelf niet meer te kwellen met dit soort vragen.

De jongen die 5 jaar geleden voor mijn deur stond, blijf ik koesteren. De jongen die nu veroordeeld is tot levenslang zit daar wat mij betreft goed. En die twee zullen in mijn hoofd altijd gescheiden blijven.