esther uitgever

“Ik ben een taboedoorbreker”

Esther van der Ham (46 jaar, getrouwd, 2 kinderen)

“Ik ben een taboedoorbreker en daar ben ik behoorlijk trots op!” Esther lacht als ze deze zin uitspreek. Van huis uit is ze een echte techneut. Na haar studie civiele techniek en technische bedrijfskunde aan de TU gaat ze aan het werk in de weg- en waterbouw. “Ken je de Moerdijkbrug? Daar was ik verantwoordelijk voor alles wat er met beton te maken had.” Ze klinkt nog steeds trots. “Nog steeds als ik asfalt ruik, dan kan ik zo gelukkig worden!”

Esther gaf jarenlang les op Avans hogeschool, civiele techniek en technische bedrijfskunde. Helemaal in haar straatje. Er kwam gezinsuitbreiding aan. Haar oudste zoon werd 5 weken te vroeg geboren. “Een complete shock”, noemt Esther dat. Na de geboorte van haar eerste zoon wordt ze relatief snel zwanger van haar tweede zoon. Na zijn geboorte wist Esther het even niet meer. “Voor een techneut is 1 + 1 altijd 2. Dat is overzichtelijk. Kinderen werken niet op die manier!”

Het moederschap valt Esther zwaar. Ze snapt niet altijd wat haar kinderen bedoelen bijvoorbeeld als ze huilen, waar ze behoefte aan hebben. Ze krijgt een postnatale depressie. “Een hele donkere tijd” omschrijft ze het zelf. “Ik had geen idee wat ik moest doen, ik had altijd het gevoel dat ik het niet goed deed, of niet goed genoeg was.”

De bedrijfsarts stuurt haar naar creatieve therapie. “Hij voelde goed aan wat ik nodig had. Hij leeft ondertussen niet meer, dat vind ik heel erg, want ik heb veel aan hem te danken.” Je hoort de warmte in haar stem als ze over hem spreekt. “Hij is uiteindelijk het startpunt geweest voor waar ik nu ben en sta.”

Bij de creatieve therapie komt ze tot een bijzondere ontdekking: “Ik bleek hartstikke goed te kunnen tekenen!” Ze lacht, “Ik vond dat zo ontzettend fijn en waardevol om te doen, ik kon er echt mijn gevoel in kwijt.” Bij de therapeut waar ze start kan ze niet helemaal haar ei kwijt, dus besluit Esther om zelf de opleiding tot creatief coach te gaan doen. In eerste instantie om haar eigen gevoelens te kunnen handelen. De opleiding bevalt haar zo goed dat ze besluit hier ook echt haar werk van te willen maken.

Na haar opleiding ontwikkelt Esther een ouder/kind workshop. Hierin leren ouders én kinderen beter naar elkaar te luisteren en daarmee van elkaar te leren. De workshop wordt goed ontvangen, er is veel animo voor. “Wat jammer was, is dat mensen die van ver moesten komen, maar wel interesse hadden, vaak afhaakten op de afstand, en dat begrijp ik wel.” Pragmatisch als ze is, besluit Esther daarop een boek te maken van de workshop die ze aanbiedt. “Iedereen die het wil, zou de mogelijkheid moeten hebben om hiervan te leren.”

Het boek komt er. Esther gaat naarstig op zoek naar een uitgever. Constant krijg ze dezelfde reactie: het is goed, alleen te weinig commercieel. “Prima!”, denkt Esther, “dan geef ik het zelf wel uit.” En zo ontstond haar eigen uitgeverij: Droomvallei Uitgeverij. In beginsel start ze alleen met haar eigen boeken. Nu, 7 jaar later, heeft ze een hele rij auteurs wiens boeken zij uitgeeft. “Ik kijk naar het belang van een boek. De mensen die het willen lezen, zouden er toegang toe moeten hebben. Maar natuurlijk moet de kwaliteit van het boek wel hoog zijn, ik merk dat ik de afgelopen jaren wel strenger ben geworden hierin.”

Het lijkt Esther dus voor de wind te gaan, en toch kampte ze de afgelopen jaren nog steeds met depressies. Ze heeft regelmatig het gevoel dat alles wat ze doet niet goed genoeg is. Het komt zelfs zo ver dat ze op eigen verzoek wordt opgenomen. “Ik wilde niet meer leven, ik wist niet meer hoe ik het voor elkaar moest krijgen, het leven was zo’n strijd geworden.”

Toen ze vorig jaar voor haar zoon (beide zoons van Esther hebben een vorm van ASS) bij zijn therapeut was, opperde zij dat Esther wellicht zelf ook wel ASS zou kunnen hebben. Bij vrouwen wordt deze diagnose vaak laat, of zelfs helemaal niet gesteld. Esther ging op onderzoek uit en doorliep een traject. In juni 2018 kwam daar de diagnose Syndroom van Asperger uit. “Daar was ik ontzettend blij mee!” Ze zegt het lachend. “Ik heb al die tijd niks van de wereld begrepen, en nu snapte ik waarom.” Esther is ervan overtuigd dat haar autisme ten grondslag ligt aan haar depressieve gevoelens. “Omdat mijn hoofd anders werkt, zonder dat ik het wist, was het bijna niet te doen om me staande te houden in deze wereld. Nu ik weet dat mijn hoofd anders werkt, en ook hoe het dan werkt, kan ik me pas realiseren dat het dus niet aan mij ligt. Een enorme opluchting!”

Nog steeds moet Esther opletten dat ze niet doorslaat, een typisch kenmerk van ASS. Ze bouwt dan ook momenten voor haarzelf in, bewust, zodat ze zich niet compleet verliest in bijvoorbeeld de opvoeding van haar kinderen of het alleen maar schrijven aan haar nieuwe boek.

“Mensen vallen vaak om als ik vertel dat ik autistisch ben, ze verwachten het niet bij mij.” Ze begint heel hard te lachen: “Maar dat ben ik echt wel hoor, en niet zo’n beetje ook!” Esther kiest er bewust voor om de voordelen die autisme met zich meebrengt in te zetten. “Waarom zou ik me focussen op wat niet kan, als ik juist al die voordelen zo goed kan inzetten in mijn dagelijkse leven?”

(Artikel loopt door onder de foto.)

Esther

Esther zet haar perfectionisme en oog voor detail dan ook in voor haar uitgeverij en voor het schrijven van haar eigen boeken. Een hele fijne eigenschap van zichzelf vindt ze, dat ze vaak met één woord meteen een verhaal kan maken. Dat kwam fantastisch uit op een brainstorm tijdens een schrijfweekend met een aantal auteurs. “Sommige liepen vast in hoe ze verder moesten met hun verhaal. Ik kon zo verschillende mogelijkheden verzinnen voor hun plot. Dat is toch geweldig?”

Censuur, de vierde roman van Esther verschijnt komend voorjaar. Het schrijven ervaart ze als heilzaam voor zichzelf. Ook de lezers geven die feedback. Dat is precies wat ze wil bereiken met haar uitgeverij. “Het zijn allemaal fijne boeken, ook over ingewikkelde onderwerpen.”

Naast haar uitgeverij blogt Esther over haar autisme. In de begripsvorming rondom autisme is nog veel te winnen, vindt ze. “Je bent niet gehandicapt als je autistisch bent, je kijkt alleen anders tegen de wereld aan!” Een boodschap die ze in de wereld wil verspreiden en die ze  aan haar autistische zoons wil meegeven.

Add A Comment