joep pieter

“Ik heb 2 kinderen, ook al is er eentje niet meer bij ons”

Suzanne Koning – Alkema (getrouwd, 2 kinderen)

“Ik heb 2 kinderen,” zegt Suzanne stellig. “Pieter en Joep. Pieter leeft niet meer en Joep is nu net 2 geworden.” De nuchterheid van Suzanne typeert haar. “Ik kan er ook niet zo goed tegen als mensen aan ons vragen of we nog voor een tweede kind gaan.” Ze zucht, “Ik heb namelijk al twee kinderen! Misschien komt die derde er, misschien niet. Dat zien we wel.”

Suzanne en haar vriend Joppe zijn al heel erg lang samen als ze samen voor een gezin willen gaan. Het zwanger worden gaat voorspoedig, binnen no-time is Suzanne zwanger. “Ik had eigenlijk een hele prima zwangerschap, ik was wel af en toe misselijk, maar het ging eigenlijk heel makkelijk allemaal.” Als ze van zaterdag op zondagnacht ineens wakker wordt van buikpijn schiet ze dan ook niet meteen in de paniek. “Ik ben sowieso niet zo’n paniekkip.” Om Joppe niet uit zijn slaap te halen, besluit Suzanne beneden op de bank te gaan liggen om te proberen verder te slapen. “Omdat ik dacht dat het misschien wel mijn darmen waren, ben ik toch even naar het toilet gegaan.” En daar blijkt het mis te zijn, Suzanne heeft bloedverlies en ze verliest vruchtwater. “Op dat moment heb ik vanaf het toilet Joppe geroepen dat hij direct moest komen.” Suzanne was op dat moment 23 weken en 5 dagen zwanger.


Terwijl de Joppe de verloskundige belt, sleept Suzanne zich naar de keuken. “Zo gek,” zegt ze, “ik wilde persé een handdoek onder me hebben liggen, alsof ik wist wat er ging komen.” Suzanne roept naar Joppe en de verloskundige, die al onderweg is, dat ze enorme behoefte heeft om te persen. “Neeeeeeeeeeee!” schreeuwt de verloskundige door de telefoon. “Niet doen!” Suzanne kan het niet tegenhouden. Ze perst en op dat moment wordt Pieter geboren. Hij leeft! De verloskundige geeft aan wat Suzanne en Joppe moeten doen en belt een ambulance die ontzettend snel ter plaatste is. “De ambulance medewerker die binnenkwam, keek naar ons en riep heel hard Godverdomme. Ik heb hem echt even aan het werk moeten zetten.”

Het gezin wordt met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Terwijl de artsen bezig zijn met Joep bereidt de verloskundige Suzanne en Joppe voor op het feit dat Pieter het niet gaat redden, zijn longen zijn nog niet rijp, en de overlevingskans is zo goed als 0. Suzanne kan het op dat moment niet accepteren. “Ik heb nee geschreeuwd en gevloekt. Het kon toch niet waar zijn. Dit overkomt ons toch niet, dit soort dingen gebeuren toch alleen in films?” Ze valt even stil.

Als de ouders van Suzanne in het ziekenhuis arriveren leeft Pieter nog, niet kort daarna overlijdt hij.

“De verpleegkundige in het ziekenhuis was geweldig.” Zegt Suzanne. “Zij heeft ons echt aangespoord om bijvoorbeeld foto’s te maken. Achteraf zijn die mega waardevol voor ons.” Suzanne spoort ook haar vader aan om op de foto te gaan met Pieter. “Doe het nou, als je er later spijt van hebt, dan kun je het niet meer veranderen.” Ook haar vader is achteraf blij met de aansporing.

De eerste uren in het ziekenhuis na het overlijden van Pieter is Suzanne vooral bezig met sorry zeggen te iedereen. “Bizar toch,” zegt ze daar nu over, “ik voelde me alsof ik gefaald had. Zo’n #jehad1taak-gevoel, dat ik niet heb kunnen waarmaken. En daar wilde ik me maar continu voor verontschuldigen. Die kant van mezelf kende ik ook helemaal niet.” Ze lacht, “Nu voel ik dat niet meer zo, maar het was zo’n oer gevoel dat hele sorry zeggen. Echt bizar!”

Joppe en de moeder van Suzanne gaan terug naar hun huis en halen alle spullen die ook maar iets met Pieter te maken hebben weg. Ze zetten alles in de babykamer en doen die op slot. Het idee daarachter was dat Suzanne dan op haar eigen tempo kon kiezen om daar weer te zijn. Een briljant idee vindt Suzanne nu. “Het heeft mij echt de tijd gegeven om het op mijn eigen manier te doen, en daar ben ik heel erg blij om.” Het ambulancepersoneel heeft ondertussen ook de hele keuken schoongemaakt. Uit niks blijkt meer wat er die nacht gebeurd is. “Toen ik thuiskwam, heb ik eerst een uur naar mijn keuken gestaard. Het leek wel een droom.” Ze lacht licht, “Ik voelde een intense haat naar mijn keuken, ik ben dan ook heel blij dat er nu een nieuwe inzit.”

Omdat Pieter is geboren voor hij 24 weken oud was, is er voor de wet niks geregeld. Hij kan wel geregistreerd worden omdat hij leefde op het moment dat hij werd geboren. Maar verder is er niks. “Er zijn geen regels over verlof, zelfs de lijkenwet voorziet er niet in. Wat dus betekent dat je zelf mag weten wat je doet, heel bizar.” Het stel kiest voor een crematie, en een paar dagen na zijn geboorte wordt Pieter gecremeerd.


Ondertussen hebben Suzanne en Joppe een tweede zoon gekregen: Joep! “Hij is natuurlijk op geen enkele manier een vervanging van Pieter. Hij vult dat gat niet, hij is echt gewoon Joep, met al zijn streken. Heerlijk!” De dag dat ze 23 weken en 5 dagen zwanger was van Joep was wel afschuwelijk. Toch heeft ze nooit getwijfeld over een nieuwe zwangerschap. “Als ik er niet voor ga, dan overwint de angst dus. Joppe en ik wilden een gezin. Angst mag die droom niet kapot maken!”

In hun huis hangt, naast de foto’s van een opgroeiende Joep, ook een foto van Pieter. Vaak wordt er gevraagd of dat Joep is. “Dat is Pieter, zeg ik dan altijd, en vaak draaien mensen dan hun hoofd weg. Dat is gek toch?” Het gesprek dan aangaan is voor Suzanne belangrijk. “Ik vraag dan ook gewoon: waarom reageer je nou anders op het feit dat het Pieter is, dan wanneer het Joep was geweest? Omdat Pieter daar al dood is?” De meeste mensen reageren daar dan prima op en schamen zich dan ook een beetje. “Dat hoeft natuurlijk niet, maar ik wil mensen wel bewust maken van hun onbewuste gedrag.”

Suzanne heeft ook gemerkt dat mensen graag hun leed meten. “Ik heb ook een miskraam gehad is zo’n pareltje!” zegt ze. “Ik heb geen miskraam gehad, dus ik weet niet hoe dat voelt, of hoe je daar mee om moet gaan. Het lijkt me vreselijk verdrietig een miskraam. Maar het is totaal niet hetzelfde als wat ik heb meegemaakt.“ Ze probeert geen oordeel te hebben in dit soort situaties, soms lukt dat, en soms wat minder. “Ik hou me dan maar vast aan de glimlach en de just smile and wave boys, smile and wave uitspraak!

Voor Suzanne is het belangrijk om haar verhaal te doen en een bijdrage te leveren aan de onzichtbaarheid van kinderen zoals Pieter.

“Ik heb een zoon op de wereld gezet: Pieter! En het taboe om Pieter, en alle kinderen zoals Pieter, te noemen, mag van mij heel snel de wereld uit!”

Add A Comment