Inside Out is één van mijn favoriete Pixar films. Ik vind het briljant hoe de mensen van Pixar in staat zijn geweest om zo goed en duidelijk uit te leggen hoe dat nou eigenlijk werkt met emoties in je hoofd. Ik wil best toegeven dat ik vreselijk heb zitten huilen toen Bing Bong zich opofferde om “Plezier” weer naar het commando centrum te krijgen, maar mijn vriendin “Angst” heeft liever niet dat ik dit toegeef. “Straks lachen ze je uit!” Dus dat laat ik dan maar even achterwege.

Gisterenavond lag ik in bed, ik had een drukke dag gehad, veel kilometers gemaakt en was helemaal klaar om te slapen. Luttele seconde voor ik mezelf voelde wegglijden in een diepe slaap gebeurde het: feest in mijn commando centrum.

“Jaaaaaaaaaaaaaaaa, Plezier is naar bed! Wij zijn nog wakker en Janke wil slapen. Wij nemen de boel even over.” Afkeer heeft er zin in. “Snel, voor ze in slaap valt: start de film met al haar foute keuzes die ze ooit gemaakt heeft in dit leven! Zodat ze weet dat ze dit nooit meer moet doen en hoe ze dingen anders had moeten aanpakken” De film start, en herhaalt zich eindeloos. Het wegglijden in diepe slaap maakt plaats voor draaien, woelen en uiteindelijk tot het tellen van schapen. Ik ben tot 293.736 gekomen. Mijn gewoonlijke tactiek van loslaten heeft nul effect op mijn emoties in het commando centrum.


Een uurtje later: “Okay, ze valt weer bijna weg.” Angst neemt de boel over. “Laten we al haar irrationele angsten projecteren. Dan kunnen we scenario’s afdraaien die toch nooit gaan gebeuren, maar dan is ze tenminste goed voorbereid!” En jawel, de ogen staan weer wagenwijd open. In deze staat van halfslaap ben ik verdronken in mijn auto, leven opgegeten door spinnen en is mijn huis in vlammen opgegaan. En dit dan allemaal een keer of 152.

Woede staat op en kijkt met zijn bloeddoorlopen ogen van vermoeidheid naar zijn collega emoties: “En nu is het afgelopen!” Hij schreeuwt: “Ik ben moe, ik heb hier geen zin in, ik vind jullie bloed verziekend irritant!”

Hij zet een sprint in naar de hoofdcomputer, ontwijkt als de ninja die hij is de emoties die hem tegen willen houden, springt lenig over de herinneringen die opgestapeld liggen om opgeruimd te worden, schuift zo onder de tafel met smaakpapillen door, springt richting computer om in één verdere vloeiende beweging een ferme klap op de knop te geven waar het de hele nacht al om te doen is: SLAAP! En weg ben ik, in een diepe slaap gedompeld.

“Zo! En nu naar bed, en ik wil jullie niet meer horen!” Woede kijkt boos naar zijn collega emoties die gedwee hun bed in duiken. Woede loopt nog naar de microfoon die in contact staat met mijn onderbewuste en fluistert: “Ik weet dat je me eigenlijk nooit leuk vindt, maar ik ben dus wel ergens goed voor. Slaap lekker!