burn out jacqueline

“Mijn arm reageerde gewoon niet meer”

Jacqueline Roepke (40 jaar, getrouwd, 2 kinderen)

“Ik ben op een hele dankbare manier 40 geworden!” Jacqueline lacht. “Ik heb mijn gezondheid terug, mijn gezin draait heerlijk en ik heb een enorm rijk gevoel over het leven! Dus 40 worden vond ik eigenlijk alleen maar heel fijn.”

Wat een verschil met een paar jaar daarvoor. Jacqueline was 38, een nieuwbouwhuis, een drukke, maar leuke baan, een prachtig gezin. Geen vuiltje aan de lucht. “Tuurlijk was het druk en voelde ik me moe. Dat hoorde er nou eenmaal bij dacht ik.” Het blijft even stil. “Ik zet gewoon mijn schouders eronder, bikkel even door en dan komt het allemaal wel weer goed.”

En dan wordt Jacqueline op een ochtend wakker. Als ze de dekens van zich af wil slaan om aan een nieuwe dag te beginnen, weigert haar arm dienst. “Wat ik ook probeerde, mijn arm reageerde niet meer op de signalen van mijn hersenen. Ik wist meteen: dit is niet goed, dit is geen griepje.” Haar symptomen van toen beschrijft Jacqueline als bizar, haar coördinatie is aangetast en praten gaat moeizaam.

Met aan A4-tje vol met klachten gaat Jacqueline naar de bedrijfsarts. Die wist het ook even niet. Ook de huisarts luistert vooral maar stelt geen diagnose. Als Jacqueline uiteindelijk bij de praktijkondersteuner komt, zegt deze: “Dit is overduidelijk een burn-out.” Jacqueline vond het moeilijk om deze diagnose te accepteren. “Dit overkomt mij niet, ik ben een doordouwer, dus hoezo een burn-out.”


Ze realiseert zich dat ze de signalen die haar lichaam haar heeft gegeven niet serieus heeft genomen. Maar het echte accepteren kost haar veel moeite en tijd. “Terwijl accepteren juist echt een eerste stap is.” Pragmatisch als ze is, gaat Jacqueline op zoek naar een handleiding. Uit je burn-out komen in 12 stappen. “Die was er natuurlijk niet!” ze lacht. Normaal gesproken dan gebeurde er iets, dan maakte Jacqueline een plan, ze knalde, en dan was er resultaat. Maar die vlieger ging nu niet op. “Dat maakte het voor mij heel ingewikkeld.”

Achteraf gezien snapt Jacqueline wel dat ze hier geen plan op kon maken. “Hoe kan je een plan maken als er geen einddoel is. Als je niet weet wat de uitkomst zou moeten zijn, hoe je leven er anders uit moet komen te zien, hoe ga je dan een plan maken?” Daar zat voor haar ook meteen de crux. Ze werd overvallen door een probleem, de burn-out en ze schoot meteen in de actie-stand (oplossen die handel) in plaats van de broodnodige rust te nemen. “Het zijn oude patronen waar je in vervalt.”

Toen Jacqueline zich eenmaal realiseerde dat ze de situatie eerst moet accepteren en moest rusten kon ze hieraan toegeven. “Mijn leven toen was zo gek. Ik stond op en moest bijkomen. Ik ging ontbijten en moest bijkomen. Ik bracht de kids naar school en moest bijkomen. Dat was best een uitdaging voor een normaal hele actieve en drukke vrouw.”

“Ik weet nog goed dat ik op een bepaald moment mijn benen ging scheren, dat had ik ook al een tijdje niet gedaan,” ze lacht “en ik kon gewoon niet verder na een half been. Een half been!” Het was de eerste keer dat Jacqueline kon lachen om de situatie. “Wat een toestand met een half geschoren been. Ik kon het maar beter accepteren, anders kreeg ik later de rekening gepresenteerd.”

Het opbouwen van activiteiten ervaart Jacqueline in eerste instantie als frustrerend. “Opbouwen is testen, want je hebt geen zekerheid over de uitkomst. En dat vond ik bloedirritant.” Met vallen en opstaan wordt ze steeds een beetje meer actiever, maar ze ervaart het wel als een heel langdurig en bij vlagen frustrerend proces. Ze leert veel over zichzelf in die tijd. Over haar patronen, haar overtuigingen en over haar eigen gedrag. “De aard van het beestje blijft natuurlijk gelijk, maar je reflecteert op hoe het nou zover heeft kunnen komen, en daar zitten dan je leermomenten.”



Jacqueline is gezegend met een sterke wil en een hoge portie wilskracht. Die bleven ook tijdens de burn-out de kop opsteken. “Die heb ik wel een tijd de handboeien om moeten doen en tijdelijk moeten opsluiten! Juist omdat rust zo belangrijk is.” Ze wordt echt teruggeworpen op haar eigen ik. Door jezelf opnieuw te leren te kennen, met name je overtuigingen leg je een basis voor duurzaam herstel. “Als je het niet grondig aanpakt en echt met jezelf aan de slag gaat, dan kun je best herstellen, maar dan heb je binnen de kortste keren weer een burn-out te pakken. Daar ben ik echt van overtuigd!”

Bij de psycholoog leert Jacqueline dat ze altijd haar focus heeft gehad op anderen, en veel minder op zichzelf. “Dit maakt je veel vatbaarder voor een burn-out.” Om duurzaam te herstellen is het volgens Jacqueline dus noodzakelijk om ook je nieuwe leven dusdanig in te richten dat je oude patronen en overtuigingen geen voedingsbodem krijgen. “En dat vergt wat van jezelf, je moet voor jezelf durven kiezen op dat moment.”

Ze kiest uiteindelijk ook voor zichzelf. Wanneer ze terug is op haar oude werkplek realiseert zij zich dat dit niet de plek voor haar is. Jacqueline zegt haar baan op. Een bewuste keuze, gestaafd met de ervaringen uit haar burn-out. “Ik voelde aan alles dat ik niet meer op mijn plek was, ik zou hier mijn burn-out alleen maar meer mogelijkheden geven, om weer de kop op te steken.”

Door haar pragmatische inborst heeft Jacqueline zich enorm verdiept in het thema burn-out. Nu krijgen 1 op de 5 vrouwen hiermee te maken. “Dat is een verschrikkelijk hoog aantal!” Nadat ze haar baan heeft opgezegd, besluit ze zich in te zetten om burn-out bij vrouwen te voorkomen. “Voorkomen is beter dan genezen, vandaar dat ik bewust op de preventie kant ben gaan zitten.”

En dat blijkt een best lastige doelgroep te zijn. “Het zijn vrouwen zoals jij en ik. Schouders eronder en gaan. Die zijn zich vaak niet bewust dat ze fysieke en mentale roofbouw aan het plegen zijn op zichzelf.” Toch denkt Jacqueline dat vrouwen zich steeds meer bewust worden van het feit dat energie niet eindeloos is. En als vrouwen op dat punt komen, dan helpt zij ze met coaching verder om een uiteindelijke burn-out te voorkomen. Maar ook vrouwen die al een burn-out hebben gehad en een tweede willen voorkomen melden zich bij Jacqueline. “Dit zijn vrouwen die nu echt aan de slag willen om dus inderdaad duurzaam te herstellen.”

Op de vraag of ze ook niet werkgevers kan ondersteunen bij burn-out preventie, zij zijn er immers bij gebaat dat hun personeel niet uitvalt, is ze heel duidelijk: “Ik geef lezingen bij werkgevers, maar bij coaching trajecten is de werkgever geen klant. Ik wil er bij mij coaching geen schakel tussen hebben, want dat maakt het minder zuiver.  Het is echt mijn missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen een burn-out te voorkomen. Dat een werkgever hier baat bij heeft, is vanzelfsprekend, maar geen doel op zich. De gezondheid en het belang van mijn klant staat voorop.” De handleiding die ze zo zocht heeft ze uiteindelijk zelf ontwikkeld. “Hoe mooi is dat, je zoekt is en je maakt het zelf. Een handleiding om uit een burn-out te komen en belangrijker nog: om een burn-out te voorkomen!”

Jacqueline heeft weer bakken met energie. “Als ik opsta, heb ik echt zin in de dag, alles wat moet heb ik eruit gewerkt. Natuurlijk heb ik wel eens een off-day. Die heeft iedereen. Maar juist jezelf toestaan om gewoon een baaldag te hebben, maakt dat alle volgende dagen weer zoveel meer energie geven. Heerlijk!”

Add A Comment