2 jaar geleden schreef ik een persoonlijke blog over Vaderdag. Het was toen pas de tweede keer dat we een Vaderdag hadden zonder vader. En hoewel de situatie inmiddels al weer heel anders is, vind ik het een bijzonder mooi verhaal om nog een keer te delen.

Fijne Vaderdag! Met of zonder vader.


Zondag is het Vaderdag. Een dag met een behoorlijke lading voor me. Twee jaar geleden was het voor ons de eerste Vaderdag zonder vader. De opvang had het geweldig geregeld. Een prachtige wenslicht, helemaal geplastificeerd zodat het ook het grillige Nederlandse klimaat zou overleven. Het wenslicht staat nog steeds op het graf van Stefan. Vorig jaar kwam Ruy thuis met twee Vaderdag cadeautjes, eentje voor papa (wederom geplastificeerd, daar had zijn school ook goed over nagedacht) en eentje voor mijn toenmalige vriend. Ik kon het niet opbrengen om Ruy te vertellen dat het uit was en heb gedaan alsof ik het lieveheersbeestje aan hem gegeven heb. Mijn hart huilde dubbel.

De afgelopen jaren heb ik alles op alles gezet om ervoor te zorgen dat het goed gaat met Ruy. Ik ben altijd open geweest over alles wat er gebeurd is, en heb hem ook nooit gemuilkorfd. Dat heeft meer dan eens tot pijnlijke situaties geleid (vooral voor anderen), maar ik ben er tot in mijn kern overtuigd dat dit voor hem de beste manier is, en daar houd ik me aan vast. Maar het leidt soms, ook voor mij, wel eens tot lastige situaties. Als hij ’s avonds in bed ligt en vraagt of er echt geen boeven komen die mij doodschieten, dan breekt mijn hart letterlijk. Rest assured: dit soort avonden komen weinig voor, en het lijkt mij een gezonde manier van ermee omgaan. We praten dan over zijn angst, ik stel hem gerust zonder te liegen en dan gaan we allebei slapen.


Ruy heeft weinig herinneringen aan zijn vader, en dat is voor mij nog wel het pijnlijkste. Alles wat hij weet hebben we hem verteld of heeft hij op foto’s gezien. Ruy smult van de verhalen van de moeder van Stefan over toen Stefan 5 was, of 10, of 15. Het geeft hem een mooi beeld van zijn vader. Hij vindt het schitterend als ik mopper dat “hij toch verdomd veel op zijn vader lijkt”. Glimmen van trots. Als zijn oom vertelt over hoe ze samen naar voetbal gingen, dan hangt hij aan zijn lippen. Ook al leeft zijn vader niet meer, op deze manier blijft Stefan voor Ruy altijd in leven.

Zo ook met Vaderdag. Ik ben van de week de klas ingelopen om aan de juf te vragen wat er op de planning stond qua Vaderdag cadeau. Op de één of andere manier wil ik dit altijd in goede banen leiden, en wil ik er ook voor Ruy iets moois van maken. In plaats van stil te staan bij zijn dood, sta ik liever stil bij zijn leven. De juf had het helemaal bij Ruy gehouden. Wat wilde hij? Hij heeft weer voor twee cadeau’s gekozen. Eén voor papa en één voor zijn oom zodat “hij de dingen kan doen die papa anders had kunnen doen”. Prachtig. In het (wederom geplastificeerde) potje had hij briefjes gestopt met activiteiten die hij met zijn vader/oom wilde doen. De juf heeft (geweldig) aangegeven dat hij met papa jammer genoeg niks kan doen. Dat was natuurlijk waar. Ik zie hem denken en een oplossing verzinnen. Einstein. Hij wilde wel een brief schrijven aan papa. De juf heeft letterlijk opgeschreven wat meneer gedicteerd heeft:

“Lieve papa, ik hou heel veel van jou. Met mij gaat het super goed! Kus Ruy”

De tranen liepen over mijn wangen. Daar zat ik dan, op een veel te kleine stoel, met een veel te lieve juf. Ze legde haar hand op mijn been en zei: “ik wilde je niet verdrietig maken.” Ik heb haar aangekeken, nee geschud en gezegd: “dit zijn tranen van geluk!”

“Het gaat super goed met mij!” En met mij nu ook.