Onlangs las ik in de Volkskrant een interview met de weduwe van een schrijver. Zij heeft al zijn zielenroerselen die nog op zijn computer stonden gebundeld en heeft deze uitgebracht. Een prachtig eerbetoon. So far so good!

In het interview kwam ter sprake dat zij ondertussen een nieuwe relatie heeft. Wijlen haar man is ongeveer een jaar geleden overleden. Zij zegt hierover: “Ik vind dit wel privé hoor, komt dit in de krant? Straks zeggen mensen dat ik hem vervangen heb.”


En jawel daar is het: complete kortsluiting in mijn hoofd! Er schieten zoveel gedachten door mijn hoofd dat ik ze zelf amper geordend krijg. Toch ga ik, voor the fuck of it, proberen duidelijk te maken waarom ik hier zo’n kortsluiting op maak!


  1. Het gaat niemand ene bal aan wat jij met anderen doet! Maar dan ook echt helemaal niemand. Al had je 29 parenclubs af willen lopen in dat eerste jaar. Als jij denkt dat je dat moet doen, dan moet je dan doen!
  2. Bij mensen die stellen dat jij je man hebt “vervangen” zit een steekje los. Misschien wel twee ook. De keren dat ik die opmerking gekregen heb, zijn niet meer op 1 hand te tellen. Pijnlijk! En dan ook nog echt uit mijn naaste kring, zo zie je maar hoe kortzichtig mensen kunnen zijn.
  3. De mening van anderen doet niet ter zake, ook al trek jij je er soms wel wat van aan. Want al zou “men” denken dat je hem vervangen hebt? Doet dat er dan wat toe? Maakt het uit wat Pietje van driehoog achter van je denkt. Het simpele antwoord is ‘nee’, al weet ik natuurlijk dat de werkelijkheid veel ingewikkelder ligt.
  4. Volg je eigen pad. Ik weet uit eigen ervaring dat je al zo aan het aanmodderen bent met de verhouding tussen een nieuwe en je oude relatie. Juist daarom doet het ook zo’n pijn om met de mening van anderen te worden geconfronteerd. Maar anderen zijn jou niet en andersom!

Persoonlijk ben ik redelijk snel na de dood van Stefan gaan daten. Achteraf gezien wilde ik vooral mijn gebroken gezin weer heel maken. En hoe gaat dat nou makkelijker dan met een nieuw manspersoon? Probleem: kapot gezin. Oplossing: een man! Tadaaaaaaa.

Dat is achteraf makkelijk geconcludeerd. Toen ik net in die fase zat, zag ik dat heel anders, en het deed me dan ook heel erg veel verdriet als anderen hun mening over mij, mijn vorige relatie (en vooral hun aanname over de kwaliteit daarvan) en mijn huidige scharrel gingen geven.

Je bent zelf al zo in de war, de meningen van anderen maken dat niet persé heel veel makkelijker. Of dat nu gaat om een recent verlies of om een verlies van al wat langer geleden. Jij bent de enige die in jouw schoenen staat en daarmee dus ook de enige die daar wat van mag vinden.

Of ik toen de juiste keuzes heb gemaakt door me zo halsoverkop in het daten te storen? Ik heb geen flauw idee. En het maakt me ook eigenlijk geen bal uit. Ik heb het gedaan, het voelde toen goed en ik heb er veel van geleerd.

Laat nooit de mening van anderen je weerhouden om te doen wat goed voelt!